Τετάρτη, Δεκεμβρίου 13, 2006

189-ο κύριος Σπύρος και η κυρία Λουκία



Ετυχε να γνωρίσω κάποτε αυτό το ζευγάρι. Ο κύριος Σπύρος ήταν ανάπηρος πολέμου σε μια εποχή που σεβόταν εκείνους που έδωσαν κομμάτια του κορμιού τους στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του '40 και ο κύριος Σπύρος είχε δώσει πολλά. Ελαφρά τραυματισμένος νοσηλευόταν στο νοσοκομείο των Ιωαννίνων όταν το βομβάρδισαν οι γερμανοί και τον άφησαν σχεδόν μισό. Χωρίς μάτια, χωρίς πόδια -το ένα κομμένο κάτω από το γόνατο και το άλλο σύρριζα στο ισχίο- και με ένα πνεύμονα.

Ετσι τον γνώρισε η Λουκία και τον ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα! Εναν άνθρωπο μισό αλλά πανέξυπνο πολεμιστή της ζωής και εκπληκτικό χιουμορίστα. Παντρεύτηκαν, απόχτησαν δυο παιδιά και καλή περιουσία. Στα οικονομικά ο κύριος Σπύρος ήταν κανόνι, έκανε φοβερούς συνδυασμούς με το κοφτερό μυαλό του και δεν δίσταζε να ρισκάρει, μετά από σκέψη φυσικά.

Τα χρόνια πέρασαν, έφυγε από τη ζωή πρώτος εκείνος και κατόπιν εκείνη, όπως γιόρταζαν, πρώτα του άη Σπυρίδωνα και μετά της αγίας Λουκίας. Ελαφρύ νά 'ναι το χώμα που τους σκεπάζει. Ηταν οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι που γνώρισα στη ζωή μου και αναρωτιέμαι ακόμα ποιο να ήταν το μυστικό τους.



3 σχόλια:

An-Lu είπε...

Ξέρεις ποιό ήταν το μυστικό τους: το ότι είχαν βρει το άλλο τους μισό! Τόσο απλά!
Πολλά φιλάκια maman!

renton είπε...

Περιορίστηκαν στο ότι βρήκαν "αυτό που χρειάζονταν" ο ένας στον άλλον και δεν έψαχναν, όπως κάνουν οι περισσότεροι, να τα βρουν "όλα".

Victor είπε...

Κάποιο λάθος έχει η αφήγηση σου. Δεν στα είπαν καλά! Ο Σπύρος είχε πόδια (τα γερά, καλοσμιλεμένα πόδια της Λουκίας) και μάτια (τα υπέροχα μάτια της Λουκίας) και η Λουκία είχε πολύ μυαλό. Τυχαία λένε ότι "έσσονται δύο εις σάρκαν μία;"